 |
 |
|
| ادبي او فرهنګي وېبلاګ |
|
په سپوږمۍ كې تصوير يو دى
له خوند ډكه شپــه د اوړي له هر ځاى، له هره لــوري له هر بام، له هر انــګړه نه بلا خلك، لــكه ستــوري لكه ستوري رڼې سترګې د اسمان لور ته ورګوري ++++++++++++++++++++ د اسمان په شنه وجـــود كې ښايسته سپينه سپوږمۍ ده د سپېڅلي سپين رنګ ټولګه لــه نور جوړه شهزادګــۍ ده ګــرده مرده، غونــډه منــډه بس د څوارلسو جېنـۍ ده ++++++++++++++++++++ ماشوم ځان سره موسكى شي خپـلې كړنې ژونـدۍ وينــي د سپوږمۍ پــه آيېنه كــــې دوې ماشومې شوخۍ ويني شى پټ كړى، غوږ تاؤ كړى د همزولې خوركۍ وينــي ++++++++++++++++++++ شېبه وروسته له حيا كړي لـمـن تـــاوه پــه غــاښو كې د رنګ سره يې لا سيوا شي وړو ګل، ګل انــنــګو كــې مور له دواړو غېږ چاپېره دى موسكى خور يې سلګو كې ++++++++++++++++++++ شوخ ماشوم له دې تصــويره سترګې پټې كړي ويــده شي خو چې ويښ شي دا هر څه ترې خدايزه هېر شي او كه څه شي د ســحر چـــايـو پـر ســر يـــې بيا لـــه لاســه ورانــى وشـي يوه پېغله هم سپوږمۍ ته ځان نږدې له جهان ويني پـــه هـــمزولــې ايـېـنه كـــې ترڅنګ ناست خوږ جانان ويني د مـستـيــو تــوپــان ويــنــــي ++++++++++++++++++++ يــو د وصل تــور ماښام يې زړه ته راشي، په هــــــوا شــي د شنه باغ خړ څنډلي ته يــې يار ناست، دا ورته راشــــــي ځوان له وېرې وره ته ګوري نجلۍ كټ، كټ په خندا شي ++++++++++++++++++++ د نــجلـۍ د خـــنــدا كــړس تــه مور په كټ كې ټوخى وكــړي دا لـــه شــرمــه تــكه سره شـــي ټكرى خور، مخ پوټى وكــړي ټوله شپه خوب كې جانان وي ســهــار ســوړ اسوېلــى وكــړي ++++++++++++++++++++ يـــــو بــــوډا هـــم دا هــنــداره د خپل ژوند مخ ته نېولــې چې په ده زلمي به مړې وې پكې ګوري پېغلې ښـكلې په نيمكښ وره كې ولاړې د بـــلۍ پـــر سر خـتـلـــې ++++++++++++++++++++ له دې هم څو ګامه وړاندې بـــوډا سـر شــو پـــه ټــوپــونـو اوس ماشوم دى خيږي لويږي پــه شــنـو ونـــو، دېــوالـونـو د ښارو ځالې يې چاڼ كړې پـــه وړو، وړو لاســـونــــو ++++++++++++++++++++ د پلاني ماما دوى باغ كې شنې لوچې، سره ګلابونــه ده جوړه څـــپلۍ پـــه لاســــو جوړ د تېـښـتــې تـدبيرونه لــه دېواله غــواړي واوړي غواړي راوړي ډك جېبونه ++++++++++++++++++++ اوس ګلاب په لاس ولاړ دى د هــمــزولـې جېـــنۍ خواتــه د يوې پښې پونده يې جګه اغـــزي څـــوكـــه پكې ماتـــه د نجلۍ په لاس كې ستن ده ګـــوري ده تـــه، كــله شاتــه ++++++++++++++++++++ لاس د دوو همزولو رېږدي لاهــم پاتــې اغزى مات دى اوس خـو بلــه هــم لا شــوې د هغې يو بنګړى مات دى د بــانې يــو تــورى نشــته پخوا هم يو منګى مات دى ++++++++++++++++++++ دوى په غلا يو بل ته ګوري ستن په هېره له پښې ووځي دواړه يــو ځــاى ټكني شــي يو ګډ آخ يې له خولې ووځي د بوډا په ملا كې برېښ شي لــه اوږدې نـنـدارې ووځــي. +++++++++++++++++++ هر بې ځالې ناست مارغه ته خپله ځاله سپوږمۍ ښكاري چونګ اوبو كې لوڅ ماهي ته باكمالــه سپوږمۍ ښــكاري لـنـډه دا چـې هـر، هـر څـه تـه خبرهاله سپوږمۍ ښكاري ++++++++++++++++++++ شپه يوه ده، شوګير يو دى په سپوږمۍ كې تصوير يو دى مــيـن ډېـــر خـــوبــونــه ويـنـي خـــو د ټــولـــو تـعبـير يـــو دى رنګ د هــرې كــړۍ بېل دى |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یازدهم مرداد 1386ساعت 12:17 توسط نورا جان بهير |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
آبان 1387 مرداد 1386 |
|
RSS
|